Thursday, March 25, 2010

BITTERNESS; You may go,now

Paborito ko etong lines ng mga professor ko sa college,’you may go now’. Naisip ko, akala ko simple lang ibig sabihin no’n, akala ko iyon bang ‘o siya, mga magigiting na mag-aaral,magsihayo na kayo para sa inyong susunod na asignatura’. Hindi pala. Kalaunan,naintindihan ko ang isa pang kahulugan na pumapaloob sa mga katagang iyon.

Gabi noon. Ramdam ko ang bigat ng aking pakiramdam dahil na rin nakakapagod na araw ko sa aming pamantasan (sa silangan),naramdaman ko ang biglang pag’beep ng aking cellphone. Dahil sa aking kuryosidad sa kung sino man ang magiting na tao na nagpadala sa akin ng mensahe (pero kung tutuusin, marami talagang nagtetext sa akin) at nang makita ko ang pangalan ng taong itinuturing kong napakalapit sa akin noong mga panahon na iyon, agad kong binasa at inunawa ang kanyang mensahe.

“bhabe,break n tau,auko na,”

Iyan ang nakasulat, at naramdaman ko ang pagkagulat sa kanyang sinabi. Sa loob loob ko, hindi dapat ako masaktan, dahil unang-una, nangyaring naging kami dahil na rin sa kagustuhan kong mabago ang tingin ng tao sa akin, na hindi ako manhid at higit sa lahat, marunong din ako makipag’boyfriend pagkatapos ng matagal na panahon. Dahil doon, ang tangi ko lamang nasabi sa kanya ay ang katagang ’salamat, ikaw ang masusunod’. Pero,maya maya lamang ay bigla siya sumagot ng ‘anu ka ba bhabe, alam mong hindi ko gagawin na makipag’hiwalay sa iyo. Mahal na mahal ‘ata kita’. Magalang ko rin naman siyang sinagot nang ‘ok sige sabi mo e’.

Matapos ang araw na iyon, nagpatuloy ang pagiging malamig ko sa kanya (oo, kaya niya nasabi iyon kasi naging malamig ako sa kanya dahil sa parehong rason na hindi ko nararamdaman ang anuman na nararamdaman niya). At naging malupit din ako sa kanya, tulad na lang na palagi ko siya kakausapin bago mag’umpisa ang aming klase sa Filipino 101 pero pagpasok sa klasrum na ubod ng lamig ay nararamdaman din niya na hindi ko na rin siya kakausapin pa. Nagpatuloy ang mga ganoon kong pakikitungo sa kanya hanggang sa isang araw, naramdaman ko na may inulit na naman siyang pagkakamali. Alam ko, ramdam ng mga kaibigan ko na masama ang loob ko sa kanya kaya binantaan ko siya na ibabalik ko sa kanya ang sinabi niya noon sa akin. Alam ko natakot siya sa sinabi ko na iyon kaya marahil nagpasya na siya na lumayo muna sa akin. Dumating ang gabi. Alam ko tulad ng pagsapit ng gabi, alam ko sasapit n din ang tuluyang pagdilim ng bukas para sa aming dalawa.

‘this is the last tym i’ll use the term famili bear .. salamat’

Iyan ang sinabi ko sa aking gm sa lahat ng nakisama sa amin (may mini group kami no’n,family bear siya at kami ang tumatayong haligi at ilaw nila).

Kinabukasan,nakita ko ang sandamakmak na mensahe sa aking cellphone at halos iisa ang tanong, ‘zai, anung nangyari?’. At mayroon siyang isang mensahe sa akin,’ sige sana masaya ka sa ginawa mo n iyan, pero heto ang tatandaan mo,hindi kita minahal,pinaglaruan lang kita’.

Hindi ko alam ang dapat na maging reaksyon ko sa sinabi niyang iyon. Natamaan ako sa ibang dahilan. Naisip ko, ako dapat ang nagsasabi sa kanya ngayon niyan, ako dapat ang nagsasabi na hindi kita minahal, pinaglaruan lamang kita. Gusto ko sana ibalik sa kanya ang sinabi niyang iyon pero pinairal ko pa rin ang aking diplomasya. Ang tangi lamang nasabi ko sa kanya, ‘marahil napaglaruan mo nga ako, pero may isang bagay na hindi mu nagawang saktan, ang puso ko. Nagawa mu man paikutin at tapakan ang ego ko, wala n ako pakialam doon. Unang una, ako ang may kasalanan. Hindi ko inisip na maaaring maging bitter ka sa mga nangyari sa atin. Pero ngayon, heto nga’t pinangangalandakan mo sa mundo na hindi mo ako minahal kahit na naliligo ka na noon sa pawis sa kakahanap sa akin sa buong pamantasan ng silangan, at pinaglaruan mo nga talaga ako kaya nagawa mo magsinungaling sa akin para makuha mo lamang ang loob ko, bukod pa sa nagmukha ka pang tanga sa kakahanap sa amin sa buong kalye ng gastambide para lamang makita ako. Iyon nga ang nakipaglaro at hindi nasaktan.

Kundi na’salvage ng buong buo, hindi lang ego, kundi ang damdamin mo. Kung noon pa lang naisipan mo ba na magsabi ng totoo ‘di sana’y natutunan pa sana kitang mahalin. At ngayon naisip ko, eto na ba yun, eto na ba yung natutunan ko sa unang beses na pagtapak ko sa kolehiyo, ang mga katagang palagi kong hinihintay na banggitin ng aking mga dalubguro upang matapos na ang buong araw ng klase at makauwi na sa aming tahanan, nagamit ko na nga ba?

‘You may go,now,

but please, don’t feel bitter about this’

Eh kaso mukhang ako na naman ang kulprit dito, ako na naman ang mali. Ako na naman ang nakasakit ng damdamin at higit sa lahat, ako pa ang dahilan ng pagsilang ng bitterness sa kanyang dibdib. Wala akong nararamdamang guilt sa nangyari, iyan ang palage kong pinapasok sa isip ko. Hindi dapat, kahit na alam kong kahit sinong makabasa nito ay ako ang sisisihin. Pero hindi niyo naman alam ‘yung iba pang kwento kung bakit, dahil kung sasabihin ko pa iyon dito, maaaring panibagong kwento na naman siya. Sa ngayon heto muna. At pagkatapos nito, gagawin ko na ang aking sulatin para sa dalubguro na unang nagkintal sa isipan ko ng mga katagang iyon.

At marahil, pagkatapos nito, matutunan ko na sana ulit magmahal ng totoo.