Literally, alam natin na 'pag sinabing 'salvage', pinatay ka sa napakabrutal at hindi makataong pamamaraan. (ang pagpatay ay hindi makatao)
Pero, ang ibig kong sabihin ay, na'salvage ako. Nasalvage ang pagkatao ko, ang iniingatan kong ego at pride. Bumalik sa akin ngayon ang madalas kong ginagawa, ang mapaglaruan nang hindi sinasadya.
Sa totoo lang, alam ko una pa lang ng relasyon namin na ako ang magiging 'talo' bandang huli. Ramdam ko na ako ang maghahabol, ako ang matatapakan ng 'ego', ako ang mababasagan ng 'pride'. Kaso, wala akong ginawa. Hinayaan ko na mangyari ang ganoong bagay dahil sa isang salita na kinasusuklaman ko. 'MAHAL'. Mahal ko ung taong un eh, sabay kamot sa ulo.
Palibhasa malandi,(hindi ko pwede sabihin na maganda ako kaya niligawan niya ako, kasi silang mga lalaki lang ang nagsabi nun, hindi ang nanay ko,ok)pagkatapos ng isang bigong relationship with 'Papa Bear', may isang lalaking panay ang aligid sa akin. Sa totoo lang, siya nga ata ang dahilan at ang bagay na nag'udyok sa akin para hiwalayan si 'Papa Bear' nun. Dahil sa pangungulila ko sa kaibigan, napalapit ako nang husto sa lalaking iyon. Palagi kami sabay na kumakain ng lunch sa morayta, at palagi niya ako sinasamahan sa computer shop na madalas kong tambayan noon (sa kasamaang palad, nagsara siya ilang araw matapos ang klase sa kolehiyo). Palagi rin kami magkasama sa tapat ng admission office, at kahit nakaupo lamang at minsan pa'y hindi kami nag'kakapalitan ng aming saloobin, pakiramdam ko (namin daw, sabi niya)na kumpleto na ang araw.
Nagpatuloy kami nang paganon ganon lang hanggang matapos ang araw ng pasukan sa kolehiyo. Alam ko hindi muna kami magkikita kasi sabi niya, bakasyon daw. At malamang, kung magkita man kami, sa pasukan ng summer class. Sa totoo lang, masaya na ako sa sinabi niyang iyon. Pero alam ko sa sarili ko na nakukulangan ako. Kung natulad lang iyon kay ex, alam ko ang sasabihin no'n ay magkita kami kahit sa mall lang at para lang tumambay, maglakad lakad, kumaen kina mcdo, o kung susuwertehin e manood ng sine. Kaso hindi ko narinig iyon sa kanya. At hindi ko alam, kung ako lang ang hinihintay niya na mag'suggest ng ganon sa kanya, o sadya lang na ayaw niya.
Sa nangyari na iyon, alam ko na talaga. Alam ko na ako ang maghahabol sa lalaking iyon. Sabagay, naisip ko, hindi ba eto 'yung sinasabi ko kay princess noon (kaibigan at ka'blockmate ko sa JO1A), na mas gusto namin na kami ang naghahabol, kami ang umiiyak, at kami ang nasasaktan. Kasi, pag naramdaman namin ang mga ganoong bagay, alam namin na mahal namin ang taong iyon. Siguro nga, tama sa bahagi ko. Pero sa bahagi ni lalaki, alam ko na hindi niya nararamdaman ang mga ganoong bagay dahil natitiis niyang hindi magpaload o makitext para lang maipaabot niya ang kanyang simpleng 'good am' sa akin sa pag'gising niya sa umaga. Alam ko, na hindi niya ako ganun kamahal. Hindi ako ganun kahalaga sa kanya. Pero ok lang sa akin, ang mahalaga mahal ko siya. At nagkatotoo ang nauna ko sinabi noon, sana matutunan ko naman ang magmahal.
Natutunan ko nga ulit, kaso masakit. Hindi ko alam kung karma ito, pero kung ito iyon, sana hanggang ganito na lang 'yung sakit. Hanggang ngayon hindi ko maintindihan kung bakit nagbibigay siya noon sa akin ng oras, pero ngayon ni katiting ng pinapakita niyang pagpapahalaga sa akin, hindi ko na maramdaman. Parang palagi na lang sira ang araw ko dahil alam ko kulang na at wala na ang dating siya. Basag na basag ang pride ko, at halos luray luray na basahan na kung sisipatin ang aking ego. Ang laki ng pinagbabayaran ko sa ginawa ko sa mga taong hindi ko sinasadyang nasaktan dahil sa pagmamahal sa akin.
Sana totoo na lang na na'salvage ako. Mas matatanggap ko ang pakiramdam nang sinalvage ka dahil sa pagtataksil sa isang samahan, kesa masalvage na nananatili kang buhay at nalulugmok sa kalungkutan. Masakit, sobra. Hindi katanggap-tanggap.
Friday, April 9, 2010
Subscribe to:
Posts (Atom)